روایت اقتدار-شماره سی و هشت

اشتراک گذاری:

 

“روایت اقتدار شماره ۳۸”
“نیمه ی گمشده”

در خرابه ها گشت می زدم، چیزی باقی نمانده بود جز عطر خاطره و کمی از پیکر آرزو. خرابه ی خانه ها دورم را گرفته بودند و هر لحظه امکان زخمی شدن وجود داشت.
دنبال چیزی بودم؛ یک چیز خاص! با خود گفتم: کمی اطراف را بگردم. آنچه می دیدم، عبارت بودند از: تیرآهن هایی که همانند پایه ی دار شده بودند و سقف هایی که از آنها فقط آوارهایی مانده بود، و تلّی از خاک و آوار که مأمن اجساد کوچک و بزرگ شده بود. در میان خرابه ها، طاقچه ای سالم مانده بود، عکسی از یک خانواده سه نفره؛ یک مادر، یک پدر و یک دختر، دخترک موهای بلند مشکی و لباسی تورتوری صورتی به تن داشت. غرق نگاه کردن به عکس بودم که صدایی خفه شنیدم. صدا از سمت تپه کناری بود، نزدیک شدم. همان دختر توی عکس بود! اما مثل اینکه دیگر مادری نبود تا ظاهرش را مرتب کند یا پدری که شب ها برایش لالایی بخواند؛ چرا که لالایی شب ها و صدای شادی روزها، به صدای بمباران بدل شده بود. دستم را دراز کردم تا بلندش کنم اما بی اعتنایی کرد؛ جوری که انگار مرا نمی‌دید. متوجه شدم خورشید دارد غروب می‌کند درحالی که من هنوز هدفم را پیدا نکرده بودم! دویدم و دویدم تا به انبوه اجسادی که نزدیکم بود رسیدم، یک به یک تمام اجساد را بررسی کردم ولی هیچ چیز جز آرزو های بر باد رفته، حلقه ای که قرار بود نشانه آغاز یک زندگی باشد و دست هایی که منتظر کمک بودند؛ پیدا نکردم. ‌شب شد و امید من همراه با خورشید غروب کرد. پشت یک خرابه نشستم و آهی کشیدم، احساس کردم در نزدیکی من چیزی برق می‌زند، به سمت آن رفتم، یک گردنبند طلای برفی بود! امیدم زنده شد؛ زیرا این گردنبند مثل گردنبند من بود. کمی جلوتر لکه ی خونی خشک شده دیدم. آن را دنبال کردم و با جسد دختری تقریباً ۱۳ ساله با روسری ای که بر صورتش کشیده شده بود و مانتوی سرمه ای رنگ پاره، با گلدوزی های گل گلی که کفنش شده بودند، مواجه شدم و با خود گفتم: *پس جسد من اینجا بود*. آری، آن را یافتم،گمشده ام را پیدا کردم و در کنارش آرام گرفتم.

نویسنده: یاسمین علاءالدینی

پایه:هشتم