” روایت اقتدار شماره ۱۴″
“قدیر غدیر“
🍃✨ می گویم غدیر….می گویم علی….این علی کیست که مدح کننده اش خداوند است و محبش رسول؟
چه دارد نعمت حب علی که تمام شیرینی های زندگی از آن نشأت میگیرد؟
نمیدانم علی کیست… کیست که اینگونه دل ها را مجنون و شیدای خود کرده است.
اما میدانم هر بنی بشری که حلاوت محبتش را چشید دیگر به شیرینی های دنیا توجهی ندارد و هر کس که طعم ولایتمداری اش را درک کرد قلب و روحش را تمام و کمال به نامش زده است.
عرش و فرش زیر پایش است و بهشت جایگاه ابدی محبان و دوست دارانش.
آسمان به شوق ولایتش میبارد و زمین به زیر پای علی بودنش، می نازد و خاک به عالمیان فخر می فروشد که علی ابوتراب است و پدرش…
علی کسیست که هرکس طعم ولایتش را چشید اسم و رسم خودش را کنار گذاشت و هرجا که رسید خودش را شیعه و محب علی معرفی کرد.
چنین است شیعه ی علی بودن…
مجنونت می کند و محسورت،
امیرت می شود و تمام روزهای زندگی، مدد دهنده ی سختی هایت…
چیست نعمتِ حبِ علی را داشتن که بعد از هزار و اندی سال مظلومان عالم در پناهِ محبانِ امیرالمؤمنین هستند و ظالمان جهان در پی کشتنِ دوستداران و جانبرکفانش …
چه میکند شیعهی علی بودن که فخر ولایتش این گونه در جان و دل ها رسوخ میکند!
هرچه که هست تَشَیع سال های زیادیست به یُمنِ ولایت مولایش پرچمِ ضد استکبار بر دست گرفته و شعار زندگیِ با عزت بر لب هایش جاری شده است .
فخر ولایت چنین به دل مینشیند که تمام زندگیات را خرج هدفی والا کنی …
قلم قاصر است از نوشتن در باره علی ...
شاید بتوان از فخرِ شیعه گفت که آن هم نیز غیرممکن است…
پس قلم محتاطانه فقط به شکر، زبان باز میکند:
الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین بولایت امیرالمؤمنین🍃✨